آیا تا به حال اتفاق افتاده است از خودتان بپرسید چرا به جای یک چشم دو چشم داریم ؟ از آن جا که چشمان ما در دو جای متفاوت قرار دارند ، پس باید درک هر کدام از تصویر نیز متفاوت باشد  . دو چشم تصاویر متفاوتی از جهان اطراف را به مغز مخابره می کنند که ترکیب این دو تصویر توسط مغز ، تصویر یکسانی را به ما می دهد . این امر موجب می شود که ما همه چیز را به صورت کاملتر مشاهده کنیم و همچنین قادر به تشخیص فاصله و عمق باشیم .

 

فعالیتشماره ی 1 - دستورالعمل :

دو مداد را به فرزندتان بدهید و از او بخواهید که مداد ها را مانند شکل در فاصله ی حدود 30 تا 40 سانتی چهره خود قرار دهد . حالا با بستن یکی از چشم ها ، باید انتهای مدادها را به هم بچسباند .

علیرغم تلاش زیاد ، انتهای مدادها به هم نمی چسبد . زیرا برای تشخیص فاصله بین دو جسم به هر دو چشم نیاز است و یک چشم به تنهایی قادر به تشخیص فاصله نیست .

 

 

فعالیت شماره ی 2- دستور العمل

از فرزندتان بخواهید که دو انگشت اشاره اش را در فاصله 6 سانتی متری از چهره اش در مقابل چشمانش به هم بچسباند . حالا با تمرکز کردن چشم خود بر روی محل تماس دو انگشت قادر خواهد بود که یک انگشت مجازی دیگر را بین این دو انگشت اشاره اش مشاهده کنید . هر کدام از چشم ها تصاویر متفاوتی از انگشتان را به مغز می فرستند و انگشت مجازی دیده شده حاصل ترکیب این دو عکس است .

 

 

فعالیت شماره ی 3 - دستور العمل :

کاغذ را لوله کنید و از فرزندتان بخواهید که لوله کاغذ را مقابل چشم خود بگیرد و از طریق برگه ی لوله شده ، اطراف خود را تماشا کند . سپس از او بخواهید که کف دست خود را در مقابل چشم دیگر در فاصله نزدیکی از صورت خود  و چسبیده به کاغذ بگیرد . در این هنگام سوراخی در کف دست به نظر می رسد .
یکی از چشم ها تصویر را به صورت دایره ای از داخل لوله کاغذی می بیند و چشم دیگر کف دست را در مقابل خود دارد . مغز هنگام ترکیب این دو تصویر ، تصویری را به فرد ارائه می کند که به نظر می رسد سوراخی در کف دست وجود دارد .